Page 13

Kracht_25_juni_2014

Lichaam & geest Welke invloed heeft kanker op het leven? (Ex)patiënten vertellen. Jill (20): “Vorig jaar kwam ik voor de moeilijkste keuze uit mijn leven te staan. De tumor in mijn rechterbeen – een osteosarcoom, een vorm van botkanker – bleek terug te zijn, na vijftien chemo’s en nadat ik anderhalf jaar ‘schoon’ was geweest. Dokters zeiden: ‘Als je je been niet laat amputeren, ga je dood.’ Ik hoorde wat er gezegd werd, maar echt nadenken over deze onmogelijke keuze ging moeizaam. Er tolden miljoenen vragen en angsten door mijn hoofd. Ga ik dit wel overleven? Wat kan ik nog na de amputatie? Blijft mijn vriend wel bij me? Ik was bang dat mijn leven compleet zou veranderen. En dat ik, net nu ik mijn leven weer enigszins had opgepakt, voor altijd aan een rol- stoel gebonden zou zijn en niks meer zou kunnen; nooit meer spontaan een dagje weg, de stad in, op vakantie. Mijn wens om nog zo lang mogelijk bij mijn naasten te zijn, gaf me de wilskracht om door te gaan. Snel heb ik nog gips- en verfafdrukken van mijn voet gemaakt. En vlak voor de narcose heb ik, met tranen in mijn ogen, mijn been een dikke kus gegeven. De eerste keer dat ik na de operatie onder de dekens keek, raakte ik huilend in paniek. Al die hechtingen, een grote wond – het zag er zo eng uit. En ik besefte: mijn been is nu écht weg. Mijn vriend stelde me gerust en zei: ‘Dit is jouw lichaam nu, hier moeten we het mee doen, ik hou nog steeds evenveel van je!’ Door de lieve woorden, ook van mijn familie en vriendinnen, kwam mijn zelfvertrou- wen steeds een stukje meer terug. Al vond ik het in het begin wel moeilijk om de deur uit te gaan. Bang voor de blikken. De opmerkingen. Want, wat was ik nog waard zonder been? De allereerste keer in de supermarkt zal ik niet snel vergeten. Ik in mijn rolstoel, met één lege broekspijp. ‘Kijk,’ zei een klein meisje tegen haar moeder, ‘zij heeft maar één been.’ Het maakte dat ik me minder voelde; weggestopt in het hokje ‘gehandicapt’. Inmiddels kan ik het beter relativeren. In het revalidatiecentrum merkte ik dat iedereen gelijk is. Dit heeft me echt geholpen in mijn proces, en doen beseffen dat ik van binnen nog steeds dezelfde Jill ben. Ook mijn prothese helpt hierbij. Na heel vaak vallen, en weer opstaan, lukt het me inmiddels om weer kleine afstanden te lopen. Het is zo’n 80 procent zwaarder dan lopen met twee gezonde benen. Maar het voelt zó goed dat ik weer grotendeels rechtop mijn leven leid.” 1 “Ik dacht: wat ben ik nog waard zonder been?” i kanker.nl/bibliotheek/osteosarcoom Interview - tekst linda slagter fotografie ilja keizer locatie studio13 amsterdam 13 kracht 25


Kracht_25_juni_2014
To see the actual publication please follow the link above