Page 18

Kracht_25_juni_2014

onderzocht. En ook bij mijn eigen behandeling voor prostaatkanker de afgelopen elf jaar, is de kwaliteit van leven enorm onderbelicht geble-ven. Om een voorbeeld te geven: in het begin kreeg ik een jaar lang – naar later bleek ten onrechte – twee verschillende hormoononderdrukkende medicijnen tegelijk, waardoor ik er beroerd aan toe was. Ik voelde me depressief, had nachtmerries. Als ik Marion niet kon bijhouden met wandelen, lukte het me mentaal niet om een tandje bij te zetten. Ik was mijn vitaliteit kwijt. Daar kwam het verdwijnen van de lichamelijke lust nog bij. Allemaal dingen waar de behandelend artsen niet over gesproken hadden met mij. “Kijk maar op mijn website als je iets over de bijwerkingen wilt weten”, kreeg ik te horen. Terwijl ik nota bene al die bijwerkingen zelf uitgebreid beschreven heb in mijn medicijnengidsen. Ik wist het allemaal precies, maar het is net als met verliefdheid: je kunt er nog zoveel over lezen en horen, wat het echt is, begrijp je pas als je het meemaakt.” Er is de laatste tijd toch juist veel aandacht voor kwaliteit van leven van kankerpatiënten? Neem een organisatie als Alpe d’HuZes, het is hun core business. “Er is zeker een omslag aan de gang, maar de financiële middelen die eraan besteed worden, zijn nog altijd peanuts vergeleken met het geld dat naar klinisch onderzoek gaat. Alles in de kankergeneeskunde is gericht op levens redden, niet op waar patiënten thuis mee worstelen, dingen die ze niet vertellen op het spreekuur. Ik begrijp die drive van artsen om te willen genezen en die van patiënten om genezen te worden, maar het gevolg is dat dat dreigende, angstaanjagende concept ‘kanker’ het leven dát we nog hebben, volledig beheerst. Het enige waar we aan kunnen denken is ‘als we maar gered worden’. U begon bijna veertig jaar geleden met schrijven uit ergernis over de arrogantie van artsen. Zo zouden ze bijsluiters van medicijnen voor patiënten achterhouden. Hoe is het daar nu mee? “Nog steeds is er in de opleiding te weinig aandacht voor het omgaan met patiënten. Er zijn cursussen zat, maar het is te vrijblijvend allemaal, terwijl het net zo belangrijk zou moeten zijn als weten dat je je handen goed moet wassen. Natuurlijk zijn er altijd artsen die het van nature goed doen, maar ik heb ook studenten gehad van wie ik vond dat ze eigenlijk geen arts zouden moeten worden, zo’n minachting hadden ze voor patiënten.” Hoe gaat het nu, qua kanker? Hij antwoordt dat het hem niet zo boeit. “Bij prostaatkanker krijg je hormoononderdrukkers, maar de kankercellen raken resistent en dan krijg je weer een nieuw medicijn. Tot de mogelijkheden zijn uitgeput. Maar hoe lang het duurt voor het zo ver is, hoef ik niet te weten.” Hij heeft, vertelt hij, vooral last van zijn versleten heup, niet van de kanker zelf. “Het heeft me moeite gekost om afstand te nemen van het idee dat het leven altijd voortduurt. Maar inmiddels kan ik me met berichten over nieuwe uitzaaiingen meteen verzoenen. Want dat is nu eenmaal het proces.” 1 “Het kostte moeite, maar nu heb ik geaccepteerd dat het leven niet altijd voortduurt” “Over het verdwijnen van lichamelijke lust had de arts niets verteld” i kanker.nl/bibliotheek/prostaatkanker Ivan Wolffers (1948) studeerde medicijnen, werkte korte tijd als huisarts en richtte in Utrecht een Gezondheidswinkel op. Van 1976 tot 1981 schreef hij voor de Volkskrant columns over medicijnen. In 1977 kwam de eerste editie uit van Medicijnen, een gids waarvan in de loop van de jaren een half miljoen exemplaren verkocht zouden worden. Er volgden vele boeken in de sfeer van de gezondheidsvoorlichting (zelf noemt hij Gezond uit 2011 zijn magnum opus), waarmee hij patiënten meer kennis en zelfvertrouwen wilde geven. In Walvis spelen, Heimwee naar de lust en Onweer in de verte verwerkte hij zijn dagboekaantekeningen en blogs over zijn ziekte. Wolffers schreef verder onder meer romans, kinderboeken en filmscripts. In 1989 werd Wolffers aan de Vrije Universiteit van Amsterdam benoemd tot buitengewoon hoogleraar Gezondheidszorg in ontwikkelingslanden. Vanaf 1994 was hij (gewoon) hoogleraar Gezondheidszorg en Cultuur. Op 31 januari ging hij met emeritaat. Ivan Wolffers is getrouwd met schrijfster Marion Bloem. Samen hebben ze een zoon en twee kleindochters. 18 Interview


Kracht_25_juni_2014
To see the actual publication please follow the link above