Page 20

Kracht_25_juni_2014

Experimenteren Op het eerste gezicht lijkt Jonathan de Kelder een patiënt als alle anderen. Hij ligt op bed en probeert te lezen in de nieuwe Dan Brown. Af en toe schuifelt hij in zijn joggingpak naar de wc, zijn infuuspaal voor zich uit duwend. Na het ontbijt wordt bloed bij hem afgenomen. ’s Middags, rond een uur of twaalf, is het belangrijkste moment van de dag. Dan krijgt hij zijn intraveneuze medicatie toegediend. Deze handeling wordt gedaan door een speciale onderzoeksverpleegkundige en daarin onderscheidt Jonathans behandeling zich. Ik ken Jonathan nu anderhalf jaar. De standaardbehandeling leek aan te slaan, maar de kanker kwam terug en verspreidde zich naar zijn lever en botten. Nu zit hij in een zogeheten trial. Het was nog even spannend of hij wel mee mocht “Behandeling suggereert controle over de ziekte” doen, maar uiteindelijk bleek zijn conditie goed genoeg. Toen ik hem voor het eerst weer tegenkwam op de afdeling was hij zeer enthousiast over de experimentele behandeling. “Het is toch weer een kans Hugo, en die grijp ik met beide handen aan.” De levenslust spatte uit zijn ogen. Jonathan doet mee aan fase 1-onderzoek. Dat betekent dat een nieuw medicijn voor het eerst getest wordt op mensen. Hoe wordt het verdragen? Hoe hoog kan het middel gedoseerd worden zonder dat de bijwerkingen onaanvaardbaar zijn? Dat zijn de belangrijkste doelstellingen van het onderzoek. Of het medicijn echt werkt wordt in latere fases onder de loep genomen. Ik ben zeer op Jonathan gesteld en heb het moeilijk met zijn enthousiasme. Ergens denk ik: “Je hebt nog zo weinig tijd. Wat doe je hier? Ga naar huis, wees samen met je vrouw en kinderen.” Tegelijkertijd begrijp ik dat Jonathan, die net zo oud is als ikzelf, alle mogelijkheden aangrijpt. Meedoen aan een trial geeft nu eenmaal hoop. Soms lees je in de krant over mensen die eigenlijk stervende waren, maar plots ‘schoon’ werden verklaard na het nemen van experimentele medicatie. De kans dat Jonathan er juist zieker van wordt acht ik groter, maar misschien heeft zelfs dat een functie. Wie meedoet aan een trial investeert in de gezondheid van toekomstige patiënten, maar normaliseert tegelijkertijd enigszins de eigen absurdistische situatie. Je bent veel te jong om dood te gaan, het idee alleen al is te belachelijk voor woorden. Dan lig je plots weer in het ziekenhuis, net als toen je nog gewoon onder behandeling was. Je krijgt misselijkmakende medicatie door je infuus. Je bloeddruk wordt gemeten, je temperatuur. ’s Ochtends om kwart voor acht krijg je je ontbijt van de mevrouw die dat voorheen ook altijd kwam brengen. De afdeling biedt een gestructureerde omgeving waarin alle handelingen gecontroleerd worden uitgevoerd door deskundige mensen. Het kan haast niet anders dan dat het controle over de ziekte suggereert. Natuurlijk is dat een illusie, maar wat is er mis met een illusie als daar geen reëel alternatief voor bestaat? Jonathan hoopt dat generaties na hem iets hebben aan zijn bijdrage. Ik hoop vooral dat hij er zelf niet al te ziek van wordt. 1 Over Hugo Verpleegkundige Hugo van der Wedden werkt in het Onze Lieve Vrouwen Gasthuis in Amsterdam. In elk nummer van Kracht deelt hij zijn ervaringen. Hugo studeerde cum laude af in de medische sociologie. Hij deed onderzoek naar reanimatie en de ziekte Alzheimer. Op hugovanderwedden.nl houdt hij een blog bij over medische zaken. 20 Column - fotografie goffe struiksma


Kracht_25_juni_2014
To see the actual publication please follow the link above